Vakit yirmi dörde ermeden şiir çalıyor

Geceye bıraktığım seslenişlerden evvel

Mısradan düşünceler üşüşüyor ellerime

Uzak diyarlardan geliyor parlak kelimeler

Kimi hasret kimi selam yüklü kelimeler

En çok eski dostlardan kalanları cilalı

Sararsa da fotoğraf karelerindeki yüzler

Biraz nedamet biraz vefa yüklü kelimeler

Yine zor sorulara cevap arıyor aynalar

Gece sessiz yolculuğun başlangıcıydı

Bir de güneşten kaçıp sığınma vaktiydi

Yıldızlara, hicran yine kapımı çalıyor

Sessizlik sensizliğin kıyısında başlıyor

Her gece bu vakitler tam kafiye derken

Yarım yamalak seslenişlerim bölüyor

Kafiyeyi, sensiz ne mısra ne de şiir var

Takvim eskimeden, hiç eksilmeden

Şiir sensizlikte başlayıp sende bitiyor

TURHAN BOZKURT